تپیدن دو دل

خب من بهتون قول داده بودم تا در معرفی بقیه ی دوستانی که بهشون لینک دادم هم چیزایی بنویسم. این چند تایی دیگرش...

مادر سپید: مادری واقعا بسیار سپید و درخشان برای آقا حسن که روشن دل است. گاهی گرانی برخی چیزها در نوشته هایش نه به شکل گله بلکه آسیب شناسانه بروز میکند. او همیشه با فرزندش است و من فکر میکنم اگر اینطور باشد که حدس میزنم بهتر است حسن را کمی رهایش کنی تا خودش خودش را بشناسد. خیلی کم به این وبلاگ سر میزنم ولی هر وقت بروم با دقت پست هایش را می خوانم.

آشنايي با يك معلول نخايي: مهرداد زندی در اواخر سربازی اش تصادف می کند و از ناحیه ی گردن ضایعه نخایی می شود. من خودم را در مقابل دردها و رنج ها و کمبود های رسیدگی و پرستاری که او گذارنده خیلی کوچک می بینم و او بسیار از نظر درد از من ثروتمندتر است. اطلاعات عمومی بسیار بسیار خوبی دارد. او برای نوشتن بسیار صریح در مورد مشکلات معلولین نخایی حرف میزند. به نظر من بهترین وبلاگ جهت آشنایی با یک معلول نخایی است. گرچه به مهرداد دیگر مرتب سر نمی زنم ولی دوستش دارم. در آخر تمام کامنت هایش برای دیگران می نویسد: با همه با صدای بلند سلام کنید. آخه این چه جمله ای که چند ساله ولش نمیکنی مهرداد جان. دیگه حالم از خوندنش در آخر کامنت هات بهم می خوره...  

روح سركش: نمی دونم جوجو در مورد من کی براش تعریف کرده بود که تا این وبلاگ راه افتاد اومد نوشته های منو بخونه به خیال اینکه من آدمی هستم. خودش خیلی کم می نویسه ولی خوب می نویسه. برای عالی ترین نوشته هاش هم فقط امیر و جوجو و من و یکی دو نفر دیگه بیشتر کامنت نمیذاره.... مشخصه اونجا می نویسه که خودش را تخلیه کنه نه اینکه ارتباطی وبلاگی در دنیای مجازی با دوستانی واقعی داشته باشه.. به هر حال نوشتنش را دوست دارم.

 بابالنگ دراز: آدم در مورد برخی نمی دونه چی بنویسه؟!! خانم با صفایی است. دختر با خدایی است. درد و رنج را می بیند و می فهمد. شور و عشق را می شناسد و و خیال میکنم اکنون رندانه عشقی تازه را تجربه می کند. خیلی خوب که نه ولی خوب می نویسد. بسیار در رفتار و اخلاق و ظاهر محجوب است. قیافه اش به جنوبی های گندمین و صمیمی می خورد. خوشحالم از طریق وبلاگ کامران به این گوشه از دنیای زیبا مجازی رسیدم.

دختران دارو: سه تا دختر که در دانشگاه تبریز دارن دکترای دارو سازی می خوانند. پنی سیلین و دیازپام و آسپرین... به نظر من پنی سیلین بهتر بود اسمش آسپرین باشه... اون به وبلاگ های دوستانی که به وبلاگشون سر می زند می آید و کامنت می گذارد. من بیشتر از اون دوتا دوستش دارم ولی اون ترک است و نمی دونم چرا اینقد رو دوستاش تعصب داره... هر سه پر از انرژای هستند که در پست هایش به مخاطب حال میدهند. هر سه خرخون هستند. و هر سه در نهایت دوست دارند دنیا را دگرگون کنند. اگر پسری مثل حمید جون خودمون داره ترش کرده بهتره مخ یکی از این ها را بزنه.. البته اگر تا حالا مخشون را اجاره نداده باشند. من که پیشنهاد میدم مخ پنی سیلین را بزند (پنی سیلین اگه مخوای از تنهایی در بیای جدا به حمید فکر کن: آقا، جنتلمن، خوش تیپ، استالیش اند هند سام، تحصیلات عالیه و ووو....  )

آن سوي مه: یه کوچولو بالا ازش گفتم. حمید فکر کنم تجریش میشینه ولی مرام بچه مثبت های اتابک و خزانه و کشتار گاه را داره... (بند کفشتیم حمید جان.. هر جور خواستی گره بزنش) حمید فیلم های خوب نگاه میکند و اگر فیلم بدی هم جلو چشماش باشه بلده چجوری خوب به فیلم نگاه کنه... حمید عشق سفر و جاده است. کاش منم به اندازه ی اون جاده دیده بودم و سفر کرده بودم. حمید گاهی خجالتی است و راحت میشه سر به سرش گذاشت. من از قالب وبلاگ حمید بشدت بدم میاد.

حرف هاي يك پنجاه و چهاري: مدت ها بود خیال میکردم وبلاگش را حذف کرده است. چند روز پیش رفتم وبلاگش و هفت هشت پست آخرش را بلعیدم. جان خسته ام در آن لحظه شاداب شد. هی فراموش میکنم پست کلاهش که آخرین است را لینک روزانه بدهم. خیلی عالی نوشته اش... اغلب عالی می نویسد ولی پست کلاه خیلی عالی بود. او استعداد این را دارد نوشته هایش محشر باشند. می خواسته روزنامه نگار بشود ولی هنوز نیست. فکر میکنم دچار پارادکس عشقی است. با اجازه تون شراره خانم صریح تر بگم خیال میکنم سر دوراهی عشق و تعهد داری عذاب میکشی. (گفتن این چنین تصوراتی که از طریق نوشته های کوتاه شناختی حاصل میکند حماقت جسورانه یا  جسارت احمقانه ای میخواد که گاهی منو وسوسه میکنه) خدا رو شکر می کنم می تونی با نوشتن خودت را تخلیه کنی. قالب جدید وبلاگ بسیار زیبا شده است. جسور تر شده ای پنجاه و چهاری دوست داشتنی...

یادگار دوست: جوجو یکی نزدیکترین دوست من در حال حاضر است. و از اینترنت بسیار متشکرم که این امکان را ایجاد کرد دوستی به این نازنینی داشته باشم. دوستی ابتدا در اولین مراجعه ام به وبلاگش دو سال پیش با نوشته هایش ایجاد شد. مامانش پارسال بهم عیدی داد. بوبو یکی از زیباترین یادداشت هاش را برای تولدم پارسال هدیه بهم داد. این دوستی فراتر از جوجو با خانوده ی نازنین جوجو هم است. من خیلی تلاش کردم که ابتدا پتانسیل های نوشتاری درونیش را دست کم نگیرد و بعد رها و آزاد بنویسد. پست دو سالگی وبلاگش بااینکه جوجوی سابق نیست معرکه بود. باز هم خودش از نظر هارمونی و فنی حالیش نبود چه معرکه ای با واژگان و حتی جملات از پیش تعیین شده توسط دیگران بپا کرده ...

نگاهی نو: جای دوری زندگی میکنه ولی با عکس ها و یاددشت هایش خیلی نزدیک به دیده می آید. برای مطالب دیگران کوتاه و موثر کامنت می گذارد. ذوق هنری خوبی دارد. در گفتار بسیار محجوب است. خوشحالم کد سر به سر گذاشتن را در آخرین کامنتش برای من آزاد کرد. منتظر باش.....

روزي روزگاري باران: شاید شایسته نباشد من در مورد حاج باران صحبت بکنم. هیچ وقت مخاطب دائم یادداشت هایش نبوده ام ولی همواره گاه به گاه می روم و دو سه پست آخرش را می خوانم. حاج باران احساسات انیمایی قوی ای دارد و بیشتر از اینکه در مطالبش این احساسات بروز کند در کامنت هایش برای خانم ها وبلاگ نویس که خیلی خیلی هم دوستش دارند بروز می کند. استاد پست های دنباله دار است. احساس می کنم لوتی و با مرام است. همچنین احساس میکنم بطور کلی حس چندان خوبی به من ندارد. همانطور که هنوز از نظر حسی نتوانسته ام با اسم "حاج باران" کنار بیایم. اخیرا قالب وبلاگش را عوض کرده ولی من لوگوی قالب قبلی را خیلی دوست داشتم. او هیچ وقت برای نوشتن در وبلاگستان سوژه و موضوع خوب و گاهی بکر کم نمی آورد.

پندار های آرایه: پلاک 57 .. بهمن.. مانی ... عشبازی های سر به هوای مداوم... موسیقی، نوشته های اغلب طولانی، جسارت، روحیه و امید، فروغ فرخزاد، خودستایی، انتقاد پذیری ولی گاهی دیر، اسب،  اگه راست گفته باشه محمود دولت آبادی... نجیب، پندار نیک، کردار نیک، گفتار خیلی خیلی بد... ( پیشنهاد میدم برای اینکه دچار بد آموزینشوید سراغ وبلاگش نروید) (شیطونک قه قه زانان)

اقلیما یادمانی از حوا: باز هم شاید شایسته نباشد من در مورد اقلیمایی حرف بزنم که همیشه می تواند خوب بنویسد و این چیز کمی نیست .جنوبی است. از بوشهر خاطرات بسیار خوبی دارد. میان دختر های که لینک داده ام یکی از بامرام ترین و لوتی ترین دختران است که این بی ربط به جنوبی بودنش شاید نباشد. چاره جو است. عشق را می فهمد. اگه کسی از نوشته های فریدا لذت می برد خوب بداند او توسط اقلیما کشف شده و با تشویق او رو به وبلاگ نویسی آورده است( اینا رو اون روز گفت که بگم وگرنه گردنمو می شکوند)

پشت هيچستان: این از اون دهاتی های است که تمام دوران کودکیش را با جک و جونور سر کرده و من با خوش باوری فکر میکنم زبان گاو و گوسنفد را هم می فهمید. در نواجوانی یکهو مانند اغلب دختران دهاتی خیلی خیلی زیبا شد و چند صدخواستگار از شهر اومدند خواستگاریش و هی زندگیشون را ریختند به پاش تا آخرش این دهاتی دل پاک و عاشق سهراب را به حجله ی خوشبختی و آرزوها ببرند. حالا در آمریکا است ولی یک دهاتی اصیل که بخصوص دوران کودکیش را با جک و جونور و اجنه سر کرده همیشه غیرتمند و دلسوز و گشاده دست و بومی و ... می ماند.(این چند تا نون شد؟) من فقط موندم کی به این دو کلام الفبا یاد داد شعر های سهراب رابخواند و عاشقش بشود.  به هر حال کمتر دختر کوره دهات های ایران اینجوری به خیلی از کام یابی ها و آرزوهایشان می رسند. تا حالا به کسی نگفته ولی یکبار به من گفت آریا چقدر دلم می خواهد برگردم به کودکی و کوره دهاتمون و یه دل سیر با جک و جونور های ولایتمون حرفد بزنم. ( راستی چون بعد از چند سال زندگی در آمریکا یه خورده کلاس ملاس پیدا کرده خیلی دوست داره برگرده ولایت و مدیریت عروسی داداشش را خودش به دست بگیره و همه دهنشون وا بشه وقتی واژه های خارجکی بکار میبره در حرفهاش و مثلا به عروسی میگه مریج) راستی اون روز توی چت بهم گفت میخوام هشتا قاطر را پشت سر هم ببندم تا شبیه یک لومزین بشه و عروس و داماد سوار دو قاطر ردیف چهارم بشوند. (بی چاره این دهاتی فرنگی زدهبابا این مثل همون کلاه شرعی گذاشتن سر رباه است که بهش میگن حق کارمزد یا سود اسلامی) (خلاصه ما خیلی مخلصتیم پروانه جان و در زمینه موسیقی عروسی همه جور خدمتی از دست من بر بیاد با دریافت یک مشت دلار کثیف انجام خواهم داد)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

پ ن: قول میدم بقیه ی دوستان پیوندی را زیاد منتظر نذارم و براشون سون آپ و میراندا و کوکا کولا باز کنم. ....

این چـه افسون است این دل باختن

این ز هـم پاشیـدن و این ساختن

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

پ ن: هفدهم مرداد روز خبرنگار را به دوست یزدی ام و خبرنگار دلسوز مینو خانم تبریک میگم 

این روزها تا ترانه و یا موسیقی ای می شنوم که یکجوری است دستم می رود به جیبم. قرار بوده ترکش کنم ولی این روزها گاهی هوا، گاهی خیابون، گاهی دخترزیبای غریبه، گاهی جای خالی کاکتوسی که مامان بریدش از بس برگ می ریخت و زحمت؛ گاهی شعری که نمی دونم کی فقط یک بار خونده بودمش.... دستم را می برد به طرف جیبم. سیگاری نیست، فندکی نیست.

اگر شب باشد. و همه جا جوری بسته باشد که یک نخ سیگار هم پیدا شود خیلی بد می شود. نیکوتین یادها و افسوس ها و حرس خوردن ها و ... بالا می رود. جوری که صد نخ سیگار برگ اصل کوبا هم حریفش نمی شود.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

پ ن۱: من بر خلاف گفته های خود فکر میکنم / این زندگی بدون تو اصلا چرند نیست 

پ ن۲: این مطلب را تقدیم میکنم دوست و وبلاگ نویس محترم "مشتی مشالله" که نمی دانم چرا دیگر نمی نویسد؟  

مرغ توفان رها از همه سو

چند وقتیه همینجور که به دوستانی که به این وبلاگ میان و میرن نگاه می کنم می بینم اغلب دستشون به کمرشون است. ابتدا خیال میکردم خانم ها کمر درد دارند ولی بعد دیدم نه مثلا حمید  خودمون هم دست به کمر را میره.. یه مدت خیال میکردم شاید کمرشون رگ به رگ شده باشه... یه مدت فکر می کردم شاید خدای ناخواسته دیسک کمر یا سیاتیک باشه... بعد به خودم نهیب زدم مگه میشه هر کس توی این گذر رد میشه مشکل کمر داشته باشه... سرتون را درد نیارم آخرش دوزاری اینجور جا افتاد که توی کمر اغلب دوستان یه قر قدیمی رها نشده است.... واسه همینم بود راه رفتنشون یه جورایی بود.

خلاصه شما که میدونید من بچه جنوبم و آخر لوتی گری و حال دادن و از لاین هفت تا خرمشهر که نه تا همین بوشهر خودمون همه منو میشناسن ... برای همین یک آهنگ بندری یا بهتربگم بوشهری توپ براتون گذاشتم که این قر کهنه را با دوتا قر و برای بعضی ها همره با قمیش اومدن رهاش کنید. خوشگل هم نباشید برقصید. منو ویلی و مهرداد و بر و بچ دیگه هم که سالهاست این قر بی معرفت تو پاهامون گیر کرده قره رو از توی پاهامون رهاش می کنیم تا اینقد درو و برمون بنده خدا پلاس نباشه....  

حالا کی میخواد با من برقصه؟ (تانگو و سالسا هم کم نمیارم هاااااا)  

دریا دریالالا دریا دریا لا لا لا

دریا دریالالا دریا دریا لا لا لا

دریا دریالالا دریا دریا لا لا لا

دریا دریالالا دریا دریا لا لا لا

لی لی لی ستاره ی آسمون

فایر میخونه میونه نخلستون

آخ دریا دریا، دریادریا دریا دریا

غزلبارون شده

تموم بندر بیو پیشم بمون

ای دلارام مو مجنون تونم

چو موج دریا پریشون تونم

وای دریا دریا به شوقت اومدم 

امشو تو بندر مو مهمون تونم

ساحل عشق مو مجنون تونم

چو موج دریا پریشون تونم

آخ دریا دریا، دریا دریا

وای به شوقت اومدم

امشو تو بندر مو مهمون تونم

ای دلارام مو مجنون تونم

چو موج دریا پریشون تونم

ساحل عشق به شوقت اومدم

امشو تو بندر مو مهمون تونم

وُی بیا تا دل به دریا بزنیم

به غصه و غم بیا پا بزنیم

مرغ توفان رها از همه سو

ندای شادی به دنیا بزنیم

وُی سی موج دریا دریا دریا

مو دریا رو میخوام

سی خاطر تو دریا دریا دریا

مو دریا رو میخوام

دلمُ بردی چرا؟ دلمُ بردی چرا؟

آتیش زدی جون مرا...

دلمُ بردی چرا؟ دلمُ بردی چرا؟

زودی وردار و بیو زودی بیو

تا سی ت بخونم  

وُی مثل سایه بخدا هر جا بری مو پا به پاتُم 

مو تاقت ندارم، چو موج دریا پریشون تونُم 

.

.

.

.

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

پ ن۱: شرمنده ی تمام دوستان و رفقا و عزیزانی که از راه های دور و نزدیک تشریف فرمایی کرده و مجلس ما را منور کرده اند به عرض برسانم دهنم سرویس شد از حجم گسترده ی کار و فروش تابستانه ی گالری مون... اگر خدمتتان دیداری تازه نکرده ام علت داشته والاااااا 

البته این خود نعمتی است برای فراموشی زخم های اخیر 

پ ن۲: راستی از خانم ها و احیانا آقایان اگر کسی روش نمیشه اینجا برقصه بره در ادامه ی مطلب اونجا خلوت تره.... 

جواب کامنت های پست قبل داده شد

پشا نوشت: دوست عزیزم که با نام خوفناک و فانتزی سگ سبیل برای چند مطلب قبل جوری کامنت گذاشت و از من تعریف کرد که لحظه ای عمیق به این فکر فرو رفتم که هر عشقی مصائبی دارد و من از مصائب این عشق با تمام لذت های فوق العاده اهورایی اش تا کنون چندان حرفی نزده ام و در قبال هر واژه در "تپیدن دو دل" تعهدی دارم. باید ازمصائب هم بگم تا خواننده ی این مطالب کمی از روی ابرها فرو بیاید و با رازهای عشقم کمی بر روی زمین قدم بزند.

چرا اینهمه فرق می کند تاریکی با تاریکی . چرا تاریکی گور، فرق می کند با تاریکی اتاق. فرق می کند با تاریکی ته چاه. فرق می کند با تاریکی زهدان. وقتی دایی با کاسه ی خالی چشم های توی صورتش، به طرف انجیر وسط حیاط برگشت، طوری برگشت، که انگار می بیند. طوری برگشت که من ترسیدم . تو بگو ناهید.  چرا تاریکی ازل فرق می کند با تاریکی ابد؟ چرا تاریکی پشت چشمهایم سوزن سوزن می شو ناهید؟ تو که از ستاره ای دیگر امده ای تو بگو … ( برشی از یکی از رمان های رضا قاسمی)

من با اقتباس  از این جملات زیبا در وصف تاریکی؛ می خواهم از زخمی کهنه، عمیق و تازه در رابطه ی عشقی ام با آویشن حرف بزنم. اصلا نمی خواهم بگویم به عمد آویشن مسبب این زخم خون چکان بوده است. طبیعت او را انگاری با سکوت سرشته اند. دلم می خواهد با ستاره ی خودم که سال ها پیش در یکی از شعرهایم "بیتا" صدایش زده ام حرف بزنم.

بیتا چرا اینهمه سکوت با سکوت فرق می کند؟ چرا سکوت بعد از یک لبخند فرق می کند با سکوت بعد از هق هق... چراسکوت بعد از یک خبر ناگوار مثل سکوت شرم آلود چشم در چشم دوخته شدن قبلم را یاغی نمی کند؟ چرا سکوت قبل از اذان دشت فرق می کند با سکوت بعد از اذان دشت؟ چرا سکوت بعد از فتح قله پر از نشاط غریبی است که در ته چاه مزرعه ی پدر بزرگ حس نمی شد؟ چراسکوت زیر آب استخر شبیه سکوت زیر آب دریا نیست؟

بیتا گاهی عشقم حال مرا نمی فهمد. او اغلب سکوت می کند و در سکوت با خودش حرف می زند و بسیار گریه می کند و رادیو گوش می دهد و کشتی کج نگاه می کند. او با سکوتش مرا فرو می برد در باتلاقی از خلاء...  بیتا جان در سیاره ی شما خلاء هست؟ اگر خلاء دارید گاهی جایی دیده ای کسی فرو رفته باشد؟ بیتا او نمی داند سکوت چگونه آزار می دهد و می سوازند و خفه می کند. حتی چند بار که روبرویش مستعصل و گریان از هزار سوال بی جواب ساکت بود و به گریه افتادم نفهمید این گریه ی یک مرد است و همانطور که تاریکی با تاریکی و سکوت با سکوت فرق دارد گریه هم با گریه فرق دارد. بیتا جان ببخش چند سالی سراغت را نگرفته ام. سلام گرم را بپذیر و مثل قدیم شبها پر نور تر و درخشنده تر از هر ستاره ای چشمک بزن... تو که میدانی به چشمک عادت دارم. 

پس از این پست باید بگویم عاشقی مانند آویشن نبود. کوتاه گفته باشم که در ده روز اول عشقش به من آنقدر شعله های عشق با گریه در او درآمیخت که شش کیلو وزن کم کرد.

با این همه با توجه به حرف های سگ سبیل من نه سوپر من هستم نه مرد عنکبوتی و یا زروووو و در ناتوانی هایم در مسیر این عشق شعرهایی تلخ سروده ام که در ادامه ی متن می آورم تا به گفته ی زنده یاد منوچهر آتشی روای صادقی از قصه های درونم به شما باشم.     

شاید یکی از بهترین راه های نشون دادن دوست داشتن هدیه دادن باشد. حالا در واپسین روزهای عاشقانه بودن این رابطه؛ گاهی به هدیه هایی که رد و بدل شد می اندیشم. هدیه های بسیار زیبا و رزشمندی از آویشن عزیزم گرفتم ولی مطمئنان بهترینش تسبیح فیروزه ای دومی بود که خودش سال ها باهاش نیایش کرده بود. متاسفانه تسبیح اول که درشت تر و سی و سه دانه ای بود را در سفر دی ماهم به تهران در مهمانسرای سازمان جا گذاشتم و در مراجعه ی بعدی هم پیدا نشد. تا مدت ها روم نمی شد به آویشن بگم اون تسبیح را گم کرده ام.

هدیه ی روز تولد آویشن را برای من که در پست تولدم دیدید.

هدیه تولد من هم به آویشن اون خرس کوچولو است که در تصویر می بینید.

پیشا متن: به شکلک ها و بوسه هایم که خیسی اش در هوا پخش می شد توجه نمی کرد. دوتا گربه از پشت زباله ها اومدند در فضای سبز. با شگفتی دستش را به طرفش دراز کرد و چیزی گفت که ابتدا مامانش متوجه شد... این پست را به دینی (دیانا) کوچولو تقدیم می کنم. 

خردسالی را برای اولین بار به باغ وحش برده اند. این کودک می تواند هر یک از ما باشد. و یا به سخن دیگر، ما این کودک بوده ایم اما خود این را فراموش کرده ایم. در چنین مواردی، در این موارد وحشتناک، کودک حیوانات زنده ای می بیند که قبلا هرگز به چشم ندیده بود.  وی یوزپلنگ، کرکس، گاو وحشی کوهان دار و زرافه را که اکنون هم حیوان غریبی است، می بیند. کودک برای اولین بار بر انواع گیچ کننده ی دنیای حیوانات می نگرد. او از این منظره، که ممکن است وی رابر حذر دارد و یا بترساند، لذت می برد. کودک چنان از این کار لذت می برد که رفتن به باغ وحش به یکی از لذت های دوران کودکی تبدیل می شود. و یا دست کم برای برخی چنین بوده. چگونه می توان این رویداد عادی اما مرموز را توضیح داد؟

البته می توان { چنین رمز و رازی را} نفی کرد. می توان گفت کودکانی را که ناگهان به باغ وحش می برند هنگام بازدید، دچار اضطراب عصبی می شوند. اما حقیقت این است که کمتر کودکی است که تا کنون به باغ وحش نرفته باشد و کمتر بزرگسالی رامی شناسیم که تابه حال به اضطراب عصبی گرفتار نشده باشد.

می توان گفت که طبق تعریف، همه ی کودکان کاشف اند و این که کشف شتر فی نفسه غریب تر از کشف، آینه، آب و یا راه پله نیست. همچنین می توان چنین توضیح داد که کودک بر پدر و مادر خود که او را به این مکان پر از جانور آورده اند اعتماد دارد. گذشته از این، کودک از ببر اسباب بازی دارد و عکس ببرهایی که در دائره المعارف دیده تا حدودی آموخته که بر گوشت و استخوان این حیوان بدون ترس بنگرد و افلاطون ( اگر از وی دعوت می کردیم که در بحث ما شرکت کند) به ما می گفت که کودک قبلا در دنیای مثالی کهن الگو ببر را دیده و اکنون که به وی می نگرد او را«به یاد» می آورد. غریب تر از این نظر شوپنهاور است: کودک بدون ترس بر ببر می نگرد زیرا می داند او ببر است و ببرها او هستند....

قسمتی از پیش گفتار نسخه ی 1957 "کتاب موجودات خیالی" از "خورخه لوئیس بورخس"   

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

پ ن: کتاب " زندگی شهری" از نویسنده ی پسامدرن آمریکایی "دونالد بارتلمی" راازش گرفته بودم ولی اونی که می بایست دستش برسونش گمش کرده بود. دو بار اومد مغازه گفت کتابه لازمم شده... خودم جوری ام که خیلی بدم میاد کسی کتابم را پس نیاره... این سفر بوک سیتی میدون هفت حوض را به اون بزرگی زیر و رو کردم نتونستم براش گیر بیارم. نهایتا مجموعه داستان کوتاه "آماتورها" را از همین داستان نویس خریدم تا جبران مافات کنم.  خدا رو شکر این کتابش را نخونده بود.